Bałtyk oczyścił mi duszę czyli szansa na powrót do świata żywych (+ zdjęcia z wakacji)

Jest sierpień. Jest lato. Jest słońce. Jest Wrocław. Jest tysiąc myśli na minutę i taki spokój w duszy. Jest chęć powrotu do wspomnień i utraconych przyjemności.
Jakieś dwa lata temu odcięłam się od wszystkiego. Nie wiem czemu. Powoli rezygnowałam ze wszystkiego, co dawało mi frajdę i przyjemność. Zamykałam się w swoim świecie, niezdolna pogodzić rzeczywistości z marzeniami. Ale powiedziałam sobie dość. Spakowałam plecak, utuliłam kota i wyjechałam. W siną dal, nad polskie morze. Bez planu, bez wymagań. A nie, miałam jedno - zobaczyć morze, zobaczyć zachód i zanurzyć stopy w morzu.
Zwiedzałam, podróżowałam, spałam, wdychałam świeże powietrze, słuchałam morza o 6 rano, czułam na twarzy morską bryzę. Byłam tu i tam, przemieszczałam się plażą z miejsca na miejsce, z plecakiem. Żaglowałam, siedziałam wpatrzona jak rybacy łowią ryby. Poszukałam samej siebie. Znalazłam. Wzięłam za rękę i prowadzę ją do światła. Potrzebowałam odkryć siebie na nowo, odpocząć, wziąć się w garść. W moim życiu zmieniło się wiele. Ale czas powrócić do swojej rzeczywistości dodać do niej ten kolorowy element. Coś między pracą a snem.
Ten blog wiele dla mnie znaczył. A ja go porzuciłam, nawet nie wiem dlaczego. Porzuciłam też wiele innych rzeczy, teraz chcę odbudować swoje marzenia i plany. Bo wiem, że teraz mam na to siły i chęci. Bo mi się uda. Bo warto. Bo chcę.

Mam nadzieję, że będę mogła tutaj wrócić, że na nowo odnajdę tutaj swoich czytelników, swoją pasję i radość. Tego właśnie chcę - powrotu. Z wakacji. Pełnego siły i chęci do wszystkiego.

Buziaki

Mirielka

Finlandia: Wspomnień czar

Pierwszy raz do Finlandii poleciałam w grudniu. Dwa dni, a właściwie 3 dni podróży, bo wybrałam super tanią opcję WizzAir z Gdańska do Turku. Wylot miałam co prawda w piątek, ale w czwartek rano już wyruszyłam, bo nocnymi w Polsce się bałam. Na miejsce dotarłam w sobotę o 3 nad ranem. Nie obyło się bez małych wpadek (w moim wykonaniu), ale pierwsze wrażenie? Bezcenne. Wtedy była tam taka świetna zima, aczkolwiek słońce, a właściwie jasno było bardzo, bardzo rzadko i krótko. Między 10 a 14 można było spokojnie wyjść na spacer i porobić zdjęcia. Byłam w małym miasteczko niedaleko koła podbiegunowego. Z lotniska na dworzec kolejowy zostałam podrzucona przez miłych Polaków. Stamtąd pociąg do Tampere, a z Tampere już do miejsca docelowego. I muszę Wam powiedzieć, że zakochałam się w ich pociągach - czyste, zadbane, luksus większy niż u nas w pierwszej klasie. Szybkie, ciche. Przestronne. Każdy miał swoje miejsce wykupione, jechałam nocnym - co chwile chodziła straż, pilnowali bezpieczeństwa i porządku. Nie bałam się. Pomimo, że jechałam sama w obcym kraju, nie bałam się. Natomiast - mają trochę bardziej zautomatyzowane pociągi. Wtedy nie wiedziałam, że żeby otworzyć drzwi, trzeba nacisnąć dodatkowe zabezpieczenie.

 Kilka minut na wysiadkę, pociąg długi (ok. 30 wagonów), następna stacja Oulu (150km dalej), a ja nie mogę otworzyć drzwi. Wpadłam w panikę. Straszną panikę. Ale wszystko dobrze się skończyło. Spędziłam trzy cudowne tygodnie z moim mężem, w takim fajnym, przestronnym domku, próbując wszystkiego co się dało (ach, karelki, moja miłość!)

Na dole sklepy, na górze mieszkania

Z tarasu, widok na padający śnieg

Brrr.. zimno...

Uwielbiam te ich domki!

Lotnisko w Turku

Powiem Wam, ze spodobał mi się bardzo ten kraj, ludzie, krajobraz... Zimą wszystko ciemne, pochmurne, zimno.. Ale latem? Latem.. mam zdjęcia słoneczne, może w następnym poście chcecie zobaczyć więcej wspomnień? Więcej Finlandii? Wtedy, zimą, kupiłam nowy aparat i uwierzcie mi, nie umiałam kompletnie się nim posługiwać. Ale ten wyjazd letni.. daj mi dużo, dużo więcej...

Trochę Finlandii.. :)

Właśnie się pakuję, jutro wsiadam w pociąg i jadę na lotnisko do Helsinek, a stamtąd prosto do Warszawy. Z jednej strony strasznie się stęskniłam za Polską, a z drugiej.. jak to tak zostawiać znowu małżonka samego? Żyjemy w takiej rozłące już ponad rok, ogólnie w rozjazdach ponad 3 na 5 lat małżeństwa. To zdecydowanie za dużo, czyż nie?

Widok z kawiarenki

Ale, ale.. Finlandia to piękny kraj. Aktualnie przebywam w miejscowości niedaleko Jyväskylä. Tutaj planujemy z mężem się przenieść na stałe za kilka miesięcy. Jyväskylä nie jest dużym miastem, pełno tutaj Afroamerykanów, Szwedów, Azjatów. Dużo sklepów, parków, uliczek.. pełno rowerów! To mi się w Finlandii podoba.

Parking dla rowerów na głównym deptaku